Inmiddels loop ik al heel wat jaartjes mee in de fiscaliteit en zie ik steeds meer parallellen tussen oude en nieuwe wetgeving. Het verleden herhaalt zich geregeld, wat mij confronteert met mijn eigen vergankelijkheid. Niet langer een angry young man, maar onderdeel van de generatie boomers, zoals mijn zonen mij nu plagend noemen.
Vermogensaanwas voorkomt belastinguitstel
Zo, zal ik u maar bekennen, heb ik nog actieve herinneringen aan de tijd van vóór 2001, toen Nederland nog over een echte vermogensbelasting beschikte. Onderdeel hiervan was de anticumulatieregeling. Deze maximeerde de verschuldigde belasting tot 68% van het inkomen en was voor veel directeur-grootaandeelhouders (dga’s) destijds reden om zich geen salaris uit te keren, het zogenoemde nul-inkomen. Bij het herlezen van de arresten over box 3 realiseerde ik me plots dat handhaving van deze simpele vuistregel in box 3 ons veel ellende had kunnen besparen. Kern van de kritiek van de Hoge Raad is immers dat de belastingheffing in box 3 disproportioneel is, oftewel dat de staat meer van het rendement van haar burgers opeist dan waar ze recht op heeft. Wellicht was de 68% hiervoor wel een mooie grens? …
